“Wie van de 3?” is een spelshow wat al voor het eerst op de Nederlandse televisie verscheen in 1963. Toen het programma in 2010 terugkeerde was het spel volledig hetzelfde inclusief de muziek en de bordjes op de schoot.

Alleen stonden de kandidaten bij het voorstellen niet meer achter een gordijn maar werden ze elektronisch onherkenbaar gemaakt. Het prijzengeld voor de kandidaten was bij deze variant echter 1000 euro, waarbij er 250 euro af ging als een panellid het juist geraden had. Als alle panelleden het goed hadden geraden gingen de kandidaten met lege handen naar huis.

Ook tijdens de variant, die uitgezonden wordt sinds oktober 2020, is het spel inclusief de muziek hetzelfde. Een aanvulling is dat ze bij de bonusrondes twee punten kunnen krijgen als ze zowel voor het stellen van de vragen als na het stellen van de vragen het juiste antwoord geven. Het panellid dat de meeste punten heeft gescoord wint de aflevering. In deze variant valt er echter geen prijzengeld meer voor de kandidaten te winnen. In 2021 werd echter het originele spel weer gespeeld, waarbij de deelnemers wel prijzengeld krijgen als ze het panel om de tuin kunnen leiden. Bovendien licht bij de bekendmaking van de echte kandidaat het nummer van de kandidaat geel op, zodat duidelijk te zien is wie de echte kandidaat was. Dit is vooral handig bij de bonusrondes, waarbij de kandidaten niet zitten, maar blijven staan.

Wie is de echte oesterman?

Het bericht Wie is de echte oesterman? verscheen eerst op Oesterkrakers.

Wat hebben hot sauce en oesters gemeen? Je zou zeggen “niets”, maar als je er beter over nadenkt dan is er één belangrijke overeenkomst: niet iedereen durft het te eten.

De uitgesproken smaak zorgt voor een hate it or love it imago dat wij bij hot sauce ook vaak ervaren en tegelijkertijd proberen te doorbreken. Een compagnon in deze strijd is André Linting, oprichter van de “Oesterkrakers”. Hij richtte zijn cateringbedrijf gespecialiseerd in oesters in 2013 op en serveert zijn delicatessen laagdrempelig op allerlei evenementen door heel het land. Zelfs met onze Heetmakers on the side. Over lef gesproken … Genoeg reden om naar Alphen aan de Rijn te rijden en je kennis te laten maken met André en zijn verhaal.

Lees het complete interview op de website van Raijmakers Heetmakers.

Het bericht Oesterkrakers x Raijmakers Heetmakers verscheen eerst op Oesterkrakers.

In april 2018 waren er in Rotterdam opnames van de internationale film Spider in the Web met o.a. Ben Kingsley en Bellucci Monica. Voor een scene was er een mobiele oesterbar nodig. Tsja, daar kan je de Oesterkrakers natuurlijk altijd voor bellen! Wanneer en of de film in de Nederlandse bioscopen te zien zal zijn is niet bekend…

Het bericht Oesterkrakers in the movies verscheen eerst op Oesterkrakers.

Bron: AD Magazine

Het bericht “Ik heb nog nooit een zeemeermin gezoend.” verscheen eerst op Oesterkrakers.

Als afsluiting van de True Selfie-maand het Deprestival. Een serieus programma over een serieus probleem, maar gelukkig met jullie eigen vrolijke noot op de achtergrond!

Een thema-avond over depressie, burn-out en angsttoornissen onder jongeren, met unieke optredens van onder meer Roos Blufpand en The Voice-winnaar Jim van der Zee, die een nieuw nummer schreef speciaal voor een zwaar depressief meisje. Verder: psychiater Christiaan Vinkers (37) over de zin en onzin van antidepressiva, het verhaal van de prijswinnende fotografe Laura Hospes (23) en het antwoord op de vraag: kun je je weer vrolijk eten? In de intieme en vrolijke omgeving van een grote spiegeltent vertellen topsporters en andere BN’ers over de moeilijkste periodes van hun leven en laten ze zien dat een depressie, burn-out of angststoornis niets te maken heeft met succes (of het gebrek daaraan) en iedereen kan overkomen.

Bron: KRO-NCRV

Het bericht Deprestival verscheen eerst op Oesterkrakers.

Wist je dat hartenbreker Casanova zwoor bij een dozijn oesters voor het ontbijt? En dat deze luxe delicatesse amper 10 calorieën telt per stuk? Als dát nog niet overtuigend genoeg is om vaker te genieten van de zilte sensatie uit de zee, weet LXRY het ook niet meer.

De Oesterkraker

Oesterkrakers is een cateringbedrijf dat zich richt op het meest begeerde schelpdier ter wereld. Als je in de buurt bent van deze mobiele bar waan je je even op het Bretonse strand. Want de Oesterkrakers krijgen dagelijks een nieuwe lading aangeleverd van kwekers uit zowel Nederland als Frankrijk. Een exemplaar uit Zeeland smaakt alweer heel anders dan één uit de Bretagne of Normandië. Net als bij wijn. Afijn, volgens de Oesterkrakers moet je verder niet teveel over oesters praten, maar ze vooral proeven. Want zoals er op hun vrolijke krijtbord staat: “It’s like kissing a mermaid.” Kom daarom naar Masters of LXRY 2017, van 7 t/m 11 december 2017. Deze grootste premium lifestylebeurs van Europa wordt georganiseerd in de RAI Amsterdam. Klik hier voor meer informatie en hier om tickets te bestellen.

Bron: LXRY

Het bericht Het leven gaat over oesters verscheen eerst op Oesterkrakers.

Foodtruckfestivals zijn hot. Vers gekraakte oesters aangevuld met zelf geselecteerde wijnen en champagne. Dat noemt André Linting dé succesformule van zijn foodtruck de Oesterkrakers. De 42-jarige Alphenaar begon vier jaar geleden met een klein los barretje, maar timmerde later in drie maanden tijd zelf een foodtruck in elkaar. ,,Op sommige festivals mag je nu eenmaal niet staan zonder wielen. Doordat ik de foodtruck zelf gemaakt heb, is alles voor mij binnen handbereik.”

Zijn liefde voor oesters begon ooit als freelancer bij een bedrijf dat deze delicatesse verkocht. ,,Ik liep dan rond met een emmertje vol oesters. Het verwonderde me dat iedere oester een andere smaak heeft. Je kan in principe proeven waar een oester vandaan komt.”

De vrijheid van dit werk is voor hem een groot voordeel. ,,Op pad gaan met de truck is heerlijk. Ik kom op hele leuke, vrolijke plekken. Negen van de tien mensen zijn blij verrast als ze een oester proeven.”

Vooral het eerste jaar ging met vallen en opstaan. ,,In het begin moet je alles nog ontdekken. Een dieptepunt was een markt in Antwerpen. Het eerste dozijn oesters én een flesje wijn waren er om 12 uur al doorheen. Maar daarna begon het te regenen. Het werd een groot drama. Ik heb 600 oesters in de container moeten gooien.” Het weer bepaalt dan ook deels zijn omzet. “Als het warmer is dan twintig graden, krijgen mensen pas echt trek in oesters. Hoe warmer het is, hoe meer ik verkoop.”

Tegenwoordig klust de freelance kok steeds minder bij en richt zich meer en meer op de foodtruck business. ,,Ik hoop me over een paar jaar fulltime oesterkraker te kunnen noemen. Dit jaar viel alles echt op zijn plek.” Uitbreiding van zijn assortiment sluit hij uit. ,,Je kunt beter één ding heel goed doen, dan veel dingen fout.”

Bron: AD

Het bericht ‘Je kunt beter één ding heel goed doen, dan veel dingen fout.’ verscheen eerst op Oesterkrakers.

Rrrollend Foodtruckfestival. Twintig foodtrucks met de meest uiteenlopende gerechten vormen de basis van de culinaire driedaagse in een industriële omgeving nét buiten het centrum van Gouda.

Molen ’t Slot in Gouda lijkt speciaal voor het Rrrollend Foodtruckfestival vrolijk mee te draaien. Het gerenoveerde pontje de Gein brengt de goedgemutste bezoekers vanaf het Goudse centrum naar de andere kant van de Hollandse IJssel, naar het terrein van GOUDasfalt.

Eenmaal van boord kunnen de lekkerbekken kiezen uit wel twintig charmante eettrucks waar koks gedreven hun lekkernijen kokkerellen. De keuze is reuze. Wie voor veilig gaat, kiest de verse patat van Bram’s of een rijk gedecoreerde burger, vers van de grill. Pizza en pasta, kippenvleugels en noedels vinden gretig aftrek. Nieuwsgierige fijnproevers wachten in de rij bij ‘What the Bug’ voor een portie meelwormen, sprinkhanen of krekels.

Oesterbar
Iets minder spannend maar altijd in trek is de stoere oesterbar. Oesterkraker André Linting uit Alphen aan den Rijn is in het hele land actief. ,,In de middag is het voor mij nooit zo druk. Maar zodra de borrel wordt geschonken, passen daar oesters bij en weten ze mij te vinden”, vertelt Alphenaar Linting, terwijl hij in rap tempo zijn mes tussen de scharnieren van de oester wrikt. De bezoeker kijkt geduldig toe tot de delicatesse hem wordt overhandigd.

De vriendinnen Angela Boegheim en Cindy Koppe nemen plaats aan een lange tafel met een wit wijntje en een kaas- en vleeswarenplateau. ,,Normaal gaan we iedere zomer wel naar een festival”, zegt de in Bergambacht woonachtige Koppe. ,,Dat kwam er dit jaar niet van en dit is een prima alternatief.”

De dames hebben er zin in en zijn vastberaden er een feest van te maken. ,,Het heet ‘Rrrollend’ en zo gaan we dus ook naar huis”, lachen ze waarna ze een toost uitbrengen.

De industriële uitstraling van het festivalterrein, inclusief grindtrechters en de karakteristieke lange arm die het Koudasfalt-verleden verklappen, doen niets af aan de sfeer. Door de grote diversiteit in wagens, tentjes, meubilair en livemuziek is het échte festivalsfeertje gecreëerd.

Veel jonge gezinnen zijn ook naar Rrrollend gekomen. Zo ook Marije en Corjan Aalbregt met zoontje Thijn en hun vrienden Sander en Kim van der Wel met hun dochtertje Suus en zoontje Bas. De gezinnen uit Reeuwijk vermaken zich uitstekend.

Stroopwafels
,,Even twijfelden we over de locatie”, erkent bezoeker Sander van der Wel. ,,Maar het is echt boven verwachting.”

Na het eten zijn er nog talloze opties voor een passend dessert: vers schepijs, kaasplateaus en – hoe toepasselijk – grote verse stroopwafels.

Bron: AD Groene Hart

Het bericht Culinaire hoogstandjes op wielen in Gouda verscheen eerst op Oesterkrakers.

Drie jaar werkte André Linting als bakker en kok op een onderzeeër. Koken in een kombuis van 3,5 bij 3,5 meter was een uitdaging, maar hij had bij de onderzeedienst de tijd van zijn leven. Inmiddels staat hij met zijn bedrijf De Oesterkrakers op feesten, evenementen en festivals. Hij kraakt ter plekke verse oesters open voor de gasten. “Het geeft een feest net dat beetje extra.”

Na zijn koksopleiding moest André Linting opkomen voor de dienstplicht. Na de keuring kon hij bij de marine de keuken in en zat hij een jaar op Vliegkamp Valkenburg. Het beviel hem en hij tekende bij voor vier jaar. De onderzeedienst leek hem wel wat. “Anders dan anders, het spreekt tot de verbeelding. Ik was 21 en het was één groot stoer jongensboek voor mij.” Na een uitgebreide psychologische keuring – “We hebben wel eens zes weken onder water gezeten, daar moet je tegen kunnen” – kreeg hij een technische training. Elk bemanningslid krijgt die, want iedereen is nodig in geval van nood. “Als kok moet je ook weten hoe de machinekamer in elkaar zit.”

En toen moest hij dus koken en elke dag vers brood bakken op de vierkante meter. “Elke centimeter was benut. In de werkbanken zaten de frituur en de bakplaat verborgen. De vriezer zat propvol, alles strak gestapeld. Alleen de chef en ik kwamen in de vriezer.” Ze kookten volgens een vast schema, maandag aardappelen, dinsdag friet, woensdag blauwe hap, want ook de traditionele rijstmaaltijd werd gewoon klaargemaakt onder water. “Aan boord wordt op een gegeven moment onduidelijk welke dag het is. We simuleerden wel dag en nacht met licht, maar door het eten wisten mensen welke dag het was en hoe laat het was.” Er gingen soms weken voorbij zonder dat de onderzeeboot boven kwam. “We lagen een keer voor op schema en toen we gingen we even boven water. We mochten luchten aan dek, daar konden we even in het zonnetje zitten, midden op zee. Er landde een heel klein vogeltje tussen ons in, die kwam even uitrusten. Toen zaten we wel even met dertig volwassen kerels heel vertederd naar een klein vogeltje te kijken. Dat heb je dan al weken niet gezien.”

Koken op een onderzeeër maakt je creatief. “Creatief met de ruimte, maar ook met de producten. Veel vers is er niet meer na een week. Toch kun je veel, ook onder water. Ik maakte elke zondag gebak voor bij de koffie. Iemand had wel een keer zin in moorkoppen. Maar daarvoor moest ik soezen maken en die zijn heel afhankelijk van de luchtdruk. Ze zakken zo in elkaar en dan kun je opnieuw beginnen. Er stond een technische procedure op de planning waardoor er luchtdrukverschillen konden ontstaan. Dat kon ik natuurlijk niet hebben. Ik ging naar de commandant om te vragen wanneer ze zouden beginnen. Hij zei toen dat ik maar een seintje moest geven wanneer ik klaar was. Hij had ook wel trek in een moorkop.”

Linting vertelt dat eten aan boord ontzettend belangrijk is. “Iedereen kreeg goed te eten, de maaltijd was het enige uitje op een dag. Het eten bepaalde de sfeer en dus ook het functioneren aan boord.” Tijdens zijn laatste reis kwam zijn vervanger aan boord, zodat hij die nog kon begeleiden. Deze zat er alleen niet op zijn plek en dat was te merken aan het eten. “De commandant kwam halverwege de reis naar me toe of ik weer wilde gaan bakken. Er werd gemopperd over het eten en de sfeer, maar ook het functioneren, werd daardoor minder. En dat kun je niet hebben aan boord.”

Over zijn missies kan en wil Linting weinig kwijt. “Hou het maar op verschillende intel-missies en missies voor bestrijding van drugshandel. We hebben bijvoorbeeld drugpatrouilles gevaren voor de kust van Colombia. Dan keken we wat er allemaal gebeurde, welke vissersboten er niet aan het vissen waren. Dat werd dan gecommuniceerd naar de marinefregatten. In Colombia was de vraag ook of de drugsbaronnen kleine onderzeeboten hadden, daar was sprake van. We hebben dat toen niet ontdekt, maar jaren later was in het nieuws dat ze in de jungle zo’n onderzeeboot hadden gevonden.”

Dat hij officieel geen veteraan is, daar zit Linting niet mee. Volgens Defensie zijn bemanningsleden van een onderzeeboot die geheime missies hebben uitgevoerd, in diverse gevallen wel degelijk officieel veteraan, namelijk wanneer de minister van Defensie de betreffende onderzeebootmissie heeft laten opnemen in de lijst van missies die recht geven op de veteranenstatus. Dergelijke onderzeedienstmissies staan in de Veteranennota onder een niet nader gespecificeerde noemer (‘diverse geclassificeerde onderzeebootmissies’) vermeld. In de praktijk is het aanvragen van de veteranenpas soms lastig vanwege de geheimhouding. “Er zijn dienstkameraden van me die er meer mee zitten. Maar ik niet, ik weet wat ik gedaan heb en ben er trots op. De tijd aan boord heeft me gevormd, ik ben stressbestendiger dan andere koks en ik denk niet in problemen, maar in oplossingen. Alles wat ik heb meegekregen en beleefd, dat is voor mij genoeg.”

Na vier jaar ging Linting weer aan wal aan de slag. Hij werkte in restaurants, hotels en als freelance kok tot hij in aanraking kwam met de foodtruckwereld. Hij werkte al freelance voor een oesterbedrijf, maar besloot de sprong te wagen en voor zichzelf te beginnen. Zo ontstond Oesterkrakers. Met zijn oesters en mobiele oesterbar staat hij op feesten, evenementen en festivals. “Het is weer eens wat anders dan een bitterbal”, zegt hij lachend. “Het geeft een feest net dat beetje extra. Mensen die van oesters houden, zie ik op zo’n dag steeds terug en mensen die het niet kennen, begeleid ik bij de eerste hap. Soms vinden ze het spannend, maar veel willen het toch proberen. Ik vertel wat over oesters en leg uit hoe je het moet eten.” En hoe moet dat dan? “Kauwen! Niet in het geheel doorslikken. Juist kauwen, dan komt de smaak vrij.” En de verschillende smaken is wat de oester wat hem betreft zo’n interessant product maakt. “Hoe hij gekweekt wordt en in welk water hij ligt, bepaalt de smaak. Een Chardonnay uit Chili smaakt ook anders dan een uit Frankrijk, terwijl het dezelfde soort druif is. Dat is hetzelfde met oesters. Een oester uit het Grevelingenmeer, uit brak water en klei smaakt totaal anders dan een oester uit Bretagne die op schoon zand ligt. Al die smaken naast elkaar, dat maakt het een heel mooi product.”

Bron: Veteraneninstituut.nl / Linde van Deth

Het bericht Koken onder water verscheen eerst op Oesterkrakers.

Het bericht Leo’s Champagne Edition – Offical aftermovie verscheen eerst op Oesterkrakers.